پروانه احساس
همه آرزوی دل شد لحظه لحظه با تو بودن
سلام به تک تک شما دوستان نازنینم شمایی که چشم و چراغ وبلاگم هستین از امشب می خوام قانونی رو که خودم گذاشتم و بشکنم احساس می کنم محیط وبلاگم کمی تکراری و یک نواخت شده به همین خاطر خسته کننده ست با دادن تغییراتی سعی می کنم آرامش بیشتری رو برای شمابوجود بیارم روزی آخر میرود نامم بر دل سنگ ها سرد سنگی سقف و مسکن خاک ها می برندم کاروان یاران بر دست ها از پسم غم گساران بسوی قبر ها منزلم سازند بی در و پنجره ای تا نتابد بر حریمم انوار ها می گذارند سنگ الحد به سقفم قبل از آن می نهندم از فراز دست ها بر خاک ها تک اتاقم را نشاید یک نسیم می شود هم نشینم مار و همدم مورها هیچ چراغی نیست آویزان ز سقفم هیچ فرشی نیست مفروش به کف ها در مبارک منزلم آرام گیرم تا ابد چون که دور شد زمن غم و حسرت ها می برم آنچه را در جان و دل کاشته ام می شود کوتاه از جهانم دست ها روزی این تن می شود آنچه که بود از روح به روح از خاک به خاک ها (( فرهاد )) 
در بهبهه اين روزگار؛ عاقبت برآن شدم كه آواي دل را بنگارم
تا شايد اين طغيان ويرانگر عشق فروكش كند ونسيم خوش گوار
تبسم با من آشتي كند...
اين وبلاگ به دور از هر سخن اضافه اي آيينه اي ست در مقابل من
ومن نيز با ذهن مواج خود آييينه هزاران نگاهم ...
تو ومن مي توانيم با قدم نهادن در اين گذر گاه سبز يكديگر را در
اين ره پر پيچ وخم همراهي كنيم وعشق و بودن را بهتر معنا كنيم
پس دستهايم را در آغاز اين راه با گرماي دستهايت زنده نگه دار.....
