يوسفي بودم به چاه غم فرستادي مرا

گناهم بي گناهي بود ستم كردي مرا

چون تو كردي خاك اين خارا را

به دست و روي باد نشاندي مرا

فرهاد به پاكي شد گرفتار رخت

به زير ضربه هاي غم شكست دادي مرا

(( فرهاد ))

چه زيبا من تو را تصوير كردم

وز اعجاز خدا تقدير كردم

تو را بردم به اوج عشق و احساس

ميان يك گلستان من تو را تفسير كردم

(( فرهاد ))

بزرگ ترين غم ها :

تو قلبي هست كه در جاده يك طرفه عشق گام بر مي داره

بزرگ ترين ذجر ها :

مال كسي هست كه بدونه قلب اوني كه الهه آرزو هاشه

براي ديگري مي تپه

غم انگيز ترين ناله ها :

از آن كسي هست كه

معشوق شو در كنار ديگري ببينه

(( فرهاد ))

یک بوم بسازم از سکوت و انتظار

یک ورق گیرم من از سر نوشت و روزگار

وام گیرم یک قلم از نگاه مرغ عشق

می کشم نقش تو را بر لوح عشق

می زنم بر بوم خود رنگ بهشت

تا بتابد خاطرت بر سرنوشت

می کشم بر بوم خود خورشید روی

یک کمان بنشسته جای ابروی

لبهای تو را من پر حرارت می کشم

با لبخندی از رضایت می کشم

رنگ دل را می زنم لبان تو

عشق را جاری کنم چشمان تو

می کشم چشم تو را چون چشم آهو

تا که در قاب دلم گردد هیاهو

می کشم آن گونه ها را همچو گل خند بهار

که نشسته بر آن گل سرخ انتظار

آنچه را شایسته باشد گوش تو

پروانه احساس را زینت کنم بر موی تو

تا دلم بی تاب تر شود از روی تو