سلام دوستان..

در بهبهه اين روزگار؛ عاقبت برآن شدم كه آواي دل را بنگارم

تا شايد اين طغيان ويرانگر عشق فروكش كند ونسيم خوش گوار

تبسم با من آشتي كند...

اين وبلاگ به دور از هر سخن اضافه اي آيينه اي ست در مقابل من

ومن نيز با ذهن مواج خود آييينه هزاران نگاهم ...

تو ومن مي توانيم با قدم نهادن در اين گذر گاه سبز يكديگر را در

اين ره پر پيچ وخم همراهي كنيم وعشق و بودن را بهتر معنا كنيم

پس دستهايم را در آغاز اين راه با گرماي دستهايت زنده نگه دار.....