پروانه احساس
همه آرزوی دل شد لحظه لحظه با تو بودن
آمد از راه بهاری که پر از گل کرده آمد از راه نسیمی ز بهشت معبود دیشب که به دریای خیال تو پریشان بودم من که دل بسته کوی تو شدم ای گل ناز دیشب من و دل و تنهایی کنار هم نشستیم حکایت ها کردیم و غرور خود شکستیم دل گفت که مجنون و پریشان شده ام خسته از این همه غم ها شده ام به ناله لب گشود من نیست غم خواری کنار من جوشید و خروشید چشمه چشم تنهایی از فراق یار و دوری و جدایی ناله ها کردیم هر سه از جبر زمانه کای خدا چرا بی کسیم و بیگانه (( فرهاد ))
دشت و صحرا و زمین را پر سمبل کرده
که همه عالم و آدم پر امید وصال کرده
(( فرهاد ))
سوی ساحل امید تو گریان بودم
تا خود صبح پر از اشک بهاران بودم
(( فرهاد ))
در بهبهه اين روزگار؛ عاقبت برآن شدم كه آواي دل را بنگارم
تا شايد اين طغيان ويرانگر عشق فروكش كند ونسيم خوش گوار
تبسم با من آشتي كند...
اين وبلاگ به دور از هر سخن اضافه اي آيينه اي ست در مقابل من
ومن نيز با ذهن مواج خود آييينه هزاران نگاهم ...
تو ومن مي توانيم با قدم نهادن در اين گذر گاه سبز يكديگر را در
اين ره پر پيچ وخم همراهي كنيم وعشق و بودن را بهتر معنا كنيم
پس دستهايم را در آغاز اين راه با گرماي دستهايت زنده نگه دار.....
