رفتیم به میخانه احساس به دنبال دل خویش

خوردیم می ناب که یاد بریم دل ریش

مستی به کف آمد شرر افکند به دل عشق

یادت گذری کرد ز قلبم چو یک نیش

(( فرهاد ))

باز شب آمد تا دلم آتش بگیرد

یاد تو در خاطرم جانی تازه بگیرد

باز شب آمد تا دل بی تاب و خونم

شرری تازه از این شعله خاموش بگیرد

(( فرهاد ))

ای که ما را غم هجران تو سوخت

ای که فراغت به تنم جامه غم دوخت

برگرد کز دوری تو جان به سر آمد

ای مکتب تو درس جدایی به من آموخت

(( فرهاد ))

سال ها سینه تو ساحل امیدم بود

من غریق دل و نام تو فریادم بود

چشم در چشم خیال انگیزت

وصف روی گل زیبای تو کارم بود

(( فرهاد ))