بعضی وقتها اونقدر دلت از همه چیز و همه کس می گیره که نمی دونی چکار کنی.

اشک ها یاریت نمی کنه .

در گوشه خلوتی در خودت فرو میری .

 خلاء عجیبی تمام ذهنت و آزار میده .

در اون لحظه با تمام وجود کسی رو طلب می کنی که بتونه آرامش و بهت برگردونه .

حتی با صدای نفس هاش .
نفس هایی که عشق رو در تو بیدار کنه .

اون لحطه با تمام احساس شونه های کسی رو طلب می کنی تا بهش سر بسپاری .

تا خودت و آروم کنی <

شونه های کسی که طاقت تحمل سنگینی اشک هاتو داشته باشه .

((فزهاد ))