وقتی که دلم هوای دلدار نمود

پروانه احساس مرا آن گل زیبای تو بیدار نمود

رو سوی زمین و آسمان تو نمودم

جام دلم از شراب عشق سرشار نمود

(( فرهاد ))

دوست دارم من تو را ای شراب آرزو

ای همه دین و امید و آبرو

دوست دارم در آغوش کشم چشم تو را

(( فرهاد ))

هر چه فریاد داشتم برون ریختم از حنجره

مرا جدا ز عزیزانم کرد

(( فرهاد ))

پروانه احساس مرا آن گل خوش بوی تو مجذوب نمود

عشق را زنده بنام زیبای تو محبوب نمود

سوی آشیانه تو پر کشید پرنده وجود

طغیان دلم را دل سبز تو سرکوب نمود

(( فرهاد ))

زندگی را عشق معنا می کند

حاکم اوست حکومت به دلها می کند

ما همه بندگانیم به درگاه دوست

مهربان اوست مشق سرنوشت ها می کند

گر که تسلیم رضای او شوی

برایت بهترین مصلحت ها می کند

(( فرهاد ))