پروانه احساس

خداوندا اسیر مهربونی کسی شدم که توان بدست آوردن شو ندارم

از بلندای شاخه میوه ای می خوام که توان چیدن شو ندارم

(( فرهاد ))

دلا بس كن كه ناليدن روا نيست

تو پنداري كه اين كارت خطا نيست ؟

هزاران نعمت از بهر تو داد ايزد بگو شكر

نمي گردد اگر دوران به كامت از جفا نيست

(( فرهاد ))

هموني كه سال ها تصويرش تو ذهنم نقش بسته بود .

باورم نمي شد اما خودش بود .

اومد و كنارم نشست .

بسان كشتي شكسته اي بودم كه به ساحل رسيده باشه .

تمام وجودم آرامشي شده بود غير قابل وصف .

خوب از سر تا پا نگاهش كردم .

نسيمي از سمت شمال

چشاش به رنگ دريا

نگاش چه پر فروغ بود .

وقتي چشام رسيد به باغ گل ها

از شكوفه لب هاش همه وجودم  عطر آگين شد .

يه تبسم ناز جذابيتي به چهره اش بخشيده بود

كه

فقط ميشد به شكفتن رز سرخ تشبيه ش كرد .

وقتي نگاه مون با هم بوسه بازي مي كرد

آتشي در وجودم شعله مي كشيد كه تمام تنم و غرق در عشق كرده بود .

شيريني اون لحظات اونفدر لذت بخش بود

كه تا آخر عمر با من خواهد ماند .

وقتي چشمام و باز كردم خدا رو شكر كردم

چون

بلاخره اومد و من

در خواب ديدمش

(( فرهاد ))

دیدم تک درختی در بیابان

یک دم آرمیدم به زیر سایبان

در میان شاخه ها دیدم لانه ها

ساخته بودند از عشق جفت جفت پرنده ها

شور و غوغائی بود وفرخندگی

آن درخت سبز می خواند سرود زندگی

بدو گفتم : عجب سر زنده ای

با رفیقان چه خوش بنشسته ای

گفت : مرا این ظاهر خندان مبین

این همه مستی و شادی را نبین

بر خلاف ظاهر شاد برون

بیا تا بگویم با تو اسرار درون

گر تو خواهی بشنوی درد دلم

یک دمی بنشین کنار منزلم

گر که خندان می کنم مخلوق را

جمله این بی پناهان محجوب را

چون نمی خواهم بپوسم از تکی

از این همه دلتنگی و دلواپسی

مبنای قضاوت را منه بر ظاهرم

چشم دل باز کن که بینی باطنم

هر که را در این جهان او آفرید

از برایش مرحمی از دل دمید

لیک من درمانده ام

از برای چه گرفتار مانده ام

نیست پایی از برای رفتنی

تا بیابم گوشه ای یک مرهمی

باورم کن دوست من وامانده ام

از دل و عشق و جنون جا مانده ام

یا رب این نیست سزای دل ما تنهایی

که به لب خنده و خون چکد از دل بر دامنم از تنهایی

شنیدم چون سخن های درخت

فرو رفتم در افکار خود سخت

دیدم که بسیاری ز ما همچو درختی تکیم

در میان جمع اما تنها و تکیم

در حسرت داشتن یاری هم نفس

(( فرهاد ))

یک بوم بسازم از سکوت و انتظار

یک ورق گیرم من از سر نوشت و روزگار

وام گیرم یک قلم از نگاه مرغ عشق

می کشم نقش تو را بر لوح عشق

می زنم بر بوم خود رنگ بهشت

تا بتابد خاطرت بر سرنوشت

می کشم بر بوم خود خورشید روی

یک کمان بنشسته جای ابروی

لبهای تو را من پر حرارت می کشم

با لبخندی از رضایت می کشم

رنگ دل را می زنم لبان تو

عشق را جاری کنم چشمان تو

می کشم چشم تو را چون چشم آهو

تا که در قاب دلم گردد هیاهو

می کشم آن گونه ها را همچو گل خند بهار

که نشسته بر آن گل سرخ انتظار

آنچه را شایسته باشد گوش تو

پروانه احساس را زینت کنم بر موی تو

تا دلم بی تاب تر شود از روی تو

يه روز گرفته بود حسابي دلم

نشسته بودم گوشه اي تو خودم

مثل خسي اسير موج دريا

سخت در انديشه و فكر فردا

موج مرا به اوج ابرا مي برد

به بوسه آفتاب و مهتاب مي برد

يك دفعه از همون بالا با شتاب

مي برد من و با خود به اون ته آب

تو اون فراز تو اين نشيب چه زيبا

از زندگي مي داد به من چه درسا

نشسته بودم بي خيال اطراف

تو زندگي فقط مي ديدم شكاف

يكي اومد دستي گذاشت به شونم

گفت مي تونم فكر تو رو بخونم

گفت جوان پاشو بيا به دل بين

در بندگي حس رها شدن بين

ز چشم پرده انداز

حجاب دل بينداز

اگر كه خود بخواني و يا اگر بخواهي

خدا به اين بزرگي به قطره اي ببيني

(( فرهاد ))

نشسته بودم گوشه اي تو خلوت

تكيه دادم به خاطرات اون وقت

چشمام و آهسته رو هم گذاشتم

رد شدم از هر چي كه تو فكر داشتم

يه قاب خوشكل پيش روم گذاشتم

عكس تو رو ميون اون گذاشتم

اول به چشماي تو خيره گشتم

به باغ سر سبز چشات رفتم

به ياد اون گذشته هاي شيرين

بوديم كنار هم چه تلخ چه شيرين

به ياد روزايي كه رفته از دست

نم نم باروني به چشمام نشست

رقص كنان رسيد چشام به پايين

رسيد به باغ لاله هاي خونين

چيدن شاخه اي ز آتش لب

داد به اندام من سوزش تب

با هم چه روزاي قشنگي داشتيم

زير بارون من و تو چه خاطراتي ساختيم

نمي دونم چي شد كي اومد كه تو

سرد شدي بهونه كردي گفتي برو

رفتم و آهسته كندم دل و

چون كه تو خواستي و گفتي برو

رفتي و ديدي كسي چون من نبود

رسم عشق و عاشقي اين نبود

(( فرهاد ))

باز غم آمد به سراغم چه كنم

آمد از ديده اشكم چه كنم

دل دوباره ناله از سر بگرفت

با اين همه شكستم چه كنم

(( فرهاد ))

ساده بودم

ساده ديدم

ساده دل باختم

ساده عاشق شدم

ساده حفظش كردم

ساده كنارش موندم

ساده گفتم دوستت دارم

ساده نگاهم كرد و خنديد

ساده گفت ازت دليل مي خوام

ساده از كنارم گذشت و بي دليل رفت

غافل از اينكه عشق نيازي به دليل نداره

و بي خبر از اينكه چيزي كه ابدي و ماندگاره سادگيه

(( فرهاد ))

چه دليلي داره زنده بودن .

وقتي كسي رو نداري براي پرستيدن .

وقتي دلي نداري براي سپردن .

حتي تني براي زخم خوردن .

چه فايده داره نفس بي هم نفس كشيدن .

اشك چه ارزشي داره وقتي شونه هايي رو كه سال ها چشم به راهش بودي و نداشتن .

چه فايده داره چشم هات وقتي نتوني زيبايي ها رو ببيني

زماني كه دليل زيبا ديدن و نداشتن .

آه بلندي مي كشم و با فرياد ميگم

خدا ياااااااااااااااااااااااااااااا

چراااااااااااااااااااااااااااااااا

(( فرهاد ))

نمي خواهم كه شمعي را به درگاهي كنم روشن

كه عشق آتش كشيد آخر به اين گلشن

نشد از ما روا حاجت خدايا مانده راهم

مدد فرما چراغي بهر اميدم نما روشن

(( فرهاد ))

عشق شیرین ترین شوکران یست که

زندگی در جام جدایی به دستم سپرد

تا در انتظار تو گلویی تازه کنم

(( فرهاد ))

بزن باران بزن من تشنه ماندم

کویری خسته ام درمانده ماندم

فلک پای مرا بسته است اینجا

بزن در حسرت سبزینه ماندم

ملامت ها کشید این تن از این چرخ

من از اقبال کج بی چاره ماندم

(( فرهاد ))

که دل را این چنین از ما بریدی

(( فرهاد ))

روزی آخر میرود نامم بر دل سنگ ها

سرد سنگی سقف و مسکن خاک ها

می برندم کاروان یاران بر دست ها

از پسم غم گساران بسوی قبر ها

منزلم سازند بی در و پنجره ای

تا نتابد بر حریمم انوار ها

می گذارند سنگ الحد به سقفم قبل از ان

می نهندم از فراز دست ها بر خاک ها

تک اتاقم را نشاید یک نسیم

می شود هم نشینم مار و همدم مورها

هیچ چراغی نیست آویزان ز سقفم

هیچ فرشی نیست مفروش به کف ها

در مبارک منزلم آرام گیرم تا ابد

چون که دور شد زمن غم و حسرت ها

می برم آنچه را در جان و دل کاشته ام

می شود کوتاه از جهانم دست ها

روزی این تن می شود آنچه که بود

از روح به روح از خاک به خاک ها

(( فرهاد ))

بسته به چشمان تو جانم شده

دل کندن ز تو ابر دو چشمانم شده

جان منی ای رگ و خون و امید

دیدن تو آرامش روح و روانم شده

(( فرهاد ))