كاش مرا گوشه ي چشمي داشتي

در دل خود تو ز ما شور و نوايي داشتي

كاش كه در حسرت تو خون به دل ما نبود

اين همه ديده ما تشنه به ديدار نبود

با دل ما تو چه كردي كه چنين غم زده شد

يك به يك خاطره ها همه ماتم زده شد

(( فرهاد ))

بوسه به احساس تو مي زنه آرزوهام

ديدن روي ماهت شادي هر دو چشمام

وقتي كه توي خونه حس مي كنم وجودت

غرق تمنا ميشه حالت قلب تنهام

(( فرهاد ))

ديشب ز دل شكايت بردم به پيش بابا

گفتم كه خسته گشتم من از حضور غم ها

دستي به سر كشيدم گفتا صبور بابا

من گر ببندمت در باشد به مصلحت ها

گفتم كه چاره ام چيست من مانده در سكوتم

گفتا كه اين سكوتت پلي ست سوي بابا

هر چه كه بد تو بيني آن ظاهر است و باطن

خير و صلاح فرزند بهتر ببيند بابا

من در هواي كويت هر دم به چاره باشم

تا تو مرا بخواني در لا بلاي شب ها

اي چشمه ي حقيقت اي آفتاب رحمت

هر كس به هر زباني گويد ثناي بابا

(( فرهاد ))

خنده دارم بر لبم تا كس نپرسد از غمم

كس نداند هر شبم جز غم نباشد همدمم

لب به لب هر شب به لب اشك مرا بوسه زند

دم به دم با هر دم آتش مي كشد بر پيكرم

((‌فرهاد ))

تقديم به روح پدر عزيز و بزرگوارم

گفتي كه اشكي به مزارم نريز

موقع بدرقه تو خنده بريز

ناله نكن ذجه مزن بر تنم

من غم هجران شما مي برم

هر چه كه كردم بر كاشانه بود

در همه عمرم غزلم خانه بود

هر چه ملامت كه ز چرخم رسيد

شكر خدا كردم و صبرم رسيد

هيچ نخواستم بر خود ز دنيا

راحت تان مقدم بر كارها

غره نشد نفس به اموال خويش

يا كه كنم ناله ز بيداد خويش

هر چه مرا كرد مقدر خدا

جز سر تعظيم نكردم جدا

هر چه مرا از بر جانان رسيد

صبر و تحمل همه با هم رسيد

اي پدر اي رنج كشيده صبور

ما خجل از غفلت ايام كور

اي كه نبودت نيمه ي رفته ام

جاي تو خالي ست چه بايد كنم

اشك مگر چاره كند كار ما

ناله مگر اثر كند درد ما

گر كه ز چشم و ز دل خون چكد

يا كه از اندوه تو خنده خشكد

هيچ به راه تو نكرديم ما

چون كه تو رفتي خرابيم ما

(( فرهاد ))

چه شكوه و عظمتي در بوسه هاست :

آنگاه كه آسمان در افق با لطافت فراوان لب هاي

 زمين را به گرمي و آرامي مي بوسد .

 بالا مي كشد تا لب هاي آسمان را ببوسد .

تو اين سال جديد مي خوام شاگرد خوبي باشم براي استاد هام

مي خوام باور كنم حضور خدا رو .

بياموزم از غم وفا رو .

نجابت رو از اسب

رفاقت رو از اشك

شرم نگاه رو از آفتاب گردون

يگانه بودن رو از ماه

محبت رو از خورشيد

احساس رو از گل سرخ

شجاعت رو از اعتراف

سر به زير بودن و از درخت

پاكي رو از چشمه

مي خوام كه پيله غم و پاره كنم

به اين اميد شايد كه پروانه بشم

مي خوام تا اونجا كه ميشه شرمنده ي وجدان نشم

یه لبخند جدید بزنم به روی زندگی نو

برام دعا كنين

تا شاگرد خوبي باشم

(( فرهاد ))

چقد سخته باور كنم سكوت سرد بي تو بودن را .

لمس خاطرات و خانه ي خالي از حضور تو را .

وجودم همچو گلداني ست بدون گل ٬

كه ديگر بهايي ندارد و كسي به آن اعتنايي نمي

ورزد .

هيچ كس عطش درونم را حس نمي كند ٬

چون ديگر دليلي نيست تا گلوي گلدان را آبي

بخيساند .

(( فرهاد ))

كاش در آن شب غفلت مي دانستم

چشمانم آخرين بوسه ها ست كه به نفسهايت مي

 زند

و از پس خورشيد فردا

ما ديگر زير سايه ي پر مهر پدر نخواهيم بود

(( فرهاد ))

آدم ها تو زندگي 2 دسته اند :

يا عاقلند و از تجربه هاي ديگران براي ساختن

زندگي بهتراستفاده مي كنند

يا اينكه خود تجربه اي مي شوند تا سر مشقي

باشند براي زندگي مردمان

(( فرهاد ))

هر شب دل از غم تو تا صبح ناله دارد

هر شب ز خالق خود حاجت به سجده دارد

چشمان انتظارم ديگر توان ندارند

هر شب از اين همه گل باغي ز لاله دارد

خون شد دلم ز دوري خسته شد از صبوري

با اين همه گلايه اميد تازه دارد

(( فرهاد ))

يه صندلي يه پنجره يه آسمون آبي

يه گلدون و چند شاخه از ياد تو

هر چي قشنگي هست ميده بوي تو

پلك هام و آهسته رو هم مي ذارم

تصويري از ماه خودم مي سازم

مرغ دلم پر مي كشه تو ابرا

باز من و با خود مي بره به بالا

پر مي كنم گلدون و از خاطرات

دو مرواريد به جاي گوشواره هات

دو شاخه نرگس جاي هر دو چشمات

مريم و ياد عطر اون نفس هات

لاله تو گلدون جاي لب هاي توست

گرمي خورشيد خبر از شور توست

شرم نگاهت گل آفتاب گردون

به كام تو بگرده چرخ گردون

براي آرايش گونه هاتم

چند شاخه لاله عباسي مي ذارم

دوخته مي شه به هر گلي چشم من

نقش مي بنده صورتت ذهن من

(( فرهاد ))

خوشا احساس خوب با تو بودن

تو را هر دم به چشم دل سرودن

خوشا آنان كه با ياد تو مستند

اميد دل به غير از تو نبستند

خوشا آن قلب پاك كودكانه

كه جز جودت ندارد او نشانه

خوشا نام تو در هر كار بردن

چه دل چسب لقمه با نام تو خوردن

خوشا آنكه دوا از تو بخواهد

تو را قادر شفا از تو بخواهد

خوشا چشمي كه از شوقت ببارد

كه بي رنگ و ريا سويت بيايد

خوشا آن ملتمس در نيمه شب ها

به خلوت با تو مي گويد سخن ها

خوشا من چون تو دارم در بر اي دوست

كه احوالم هميشه با تو نيكوست

خوشا آرامش از ياد تو بردن

شراب از كوثر لطف تو خوردن

خوشا آن وعده ي لطف الهي

همه در انتظار روي مهدي

(( فرهاد ))

باز دوباره ابري شد هواي دل بستگي

باز دوباره خاطرات سر زده از بي كسي

نبود تو كنارم بهانه ي غم شده

باز دوباره بوسه زد اشكاي دل واپسي

(( فرهاد ))

چه لطفي داشت خدايم هديه تو رو به من داد

كويري خسته بودم بارون رحمتم داد

تو اوج نا اميدي شدي اميد قلبم

تو آخرين نفس بود هواي تازه ام داد

(( فرهاد ))

هر دم از تو ياد كردم اشك بر چشمم نشست

خاطراتت زنده چون تير در قلبم نشست

رفتي بي آنكه يادي از عاشق زارت بكني

از فراغ تو خون بر چشمه چشمانم نشست

(( فرهاد ))

ز دو چشم پر شرابت گله مي كند دل من

غم عالمي تو كردي به حريم خانه ي من

دل من فداي چشمات من كه چيزي نمي خواستم

بجز آنكه تو با شي به فضاي سينه ي من

(( فرهاد ))

چقدر قشنگه احساس وقتي به رنگ عشقه

چقدر بلنده اقبال وقتي نشون عشقه

چه عطري داره نفس وقتي كه اسمت مياد

چه طعمي داره زندگي وقتي شيرين به عشقه

(( فرهاد ))

ما به جز تو به دل غصه ای نداریم

به جز آغوش پر مهر تو آرزویی نداریم

ما که به جز تو هم رازی نداشتیم

بساز با ما که هم سازی نداریم

تو تک ستاره منی در آسمان رویا

بمان ما که جز تو تمنایی نداریم

(( فرهاد ))

چه فايده داره اون اشك وقتي ثمر نداره

چه فايده اون دعاها وقتي اثر نداره

چقدر بگم خدايا يه نيم نگاه به ما كن

وقتي كه بنده ي تو از تو خبر نداره

چقدر نگاه به ساعت چقدر ورق به تقويم

مي گذره ماه و سالي كه توش قمر نداره

گناه هر روز ما بزرگ تر از روز قبل

واسه همينه حتي نفرين خطر نداره

(( فرهاد ))

چقدر بگم خدا خدا

چقدر دعا چقدر ثنا

خدا مگه خوشت مياد اين همه التماس كنم

اين همه دست اين همه سر بالا كنم

تو خوب مي دوني چي مي خوام

تو خود مي خوني چي ميگم

خدا ديگه كم شده اين تحملم

باز دوباره يه كفر نو دارم ميگم

(( فرهاد ))